Er is een interessant YouTube kanaal waarop interviews verschijnen met voor mij inspirerende mensen. Uiteraard ben ik de naam hiervan vergeten. In ieder geval zag ik op een bepaald moment op dit kanaal, nadat ik het filmpje per ongeluk aan klikte, een interview met Mel Robbins. Dit was in een periode dat ik zelf enorm aan het zoeken was naar wat ik nou eigenlijk ‘echt’ wilde. Ik was nog niet gestopt met werken en had het enorm druk met mijn praktijk en het werken in opdracht van verschillende bedrijven en particuliere cliënten. Hoewel ik mijn werk enorm waardevol vond, bekroop me steeds een gevoel dat ik er meer uit wilde halen. Dat ik meer kon brengen dan ik op dat moment deed. Maar ik had, volgens mezelf, geen tijd om hier eens rustig mee te gaan zitten om uit te zoeken wat dit precies betekende. En dus keek ik video’s en interviews en nog meer video’s. Inspirerende video’s, en enorm demotiverende videos, omdat ik het gevoel had helemaal niet te weten wat ik wilde en iedereen het over ‘passie’ had. Een voor mij schijnbaar onbereikbaar woord. Je passie vinden leek me een gigantische taak waar je voor het bereiken maar beter je hele leven uit kon trekken. Een veel te groot doel dus waarvan ik de kleine noodzakelijke stappen niet voor me kon zien.

Op een bepaald punt zag ik dus de video over de 5 seconden regel waarin Mel Robbins verteld over hoe zij diep in de put zat en, geïnspireerd door het lanceren van een NASA raket, 5 seconden als deadline bedacht om zichzelf een andere richting in te sturen. Naderhand bleek dat 5 seconden inderdaad de tijd is die je kunt benutten om je automatische reactie om te schakelen. Mel bijvoorbeeld kwam na een faillissement en daaropvolgende depressie maar niet uit bed. Hierdoor raakten de problemen die zij had natuurlijk niet opgelost. De dingen die geregeld moesten worden leken echter zo groot dat ze niet wist waar ze moest beginnen. En dus bleef ze liggen. Voor mij enorm herkenbaar. Ik heb de neiging vanalles anders te gaan doen, problemen te negeren, of juist eindeloos veel te lezen over een bepaald onderwerp, voordat het me lukt iets praktisch te doen.

Het starten van mijn praktijk bijvoorbeeld, en de regels die hierbij horen. Ik heb de hele wet over BTW en vrijstellingen gelezen voordat ik eindelijk de inspecteur van mijn regio een brief durfde te sturen met mijn vraag. Hierop kreeg ik (uiteraard niet snel, en alleen na nog een aantal keer bellen) het antwoord dat precies wat ik zelf al bedacht had juist was. Al het zorgen maken, nadenken, verdrietig en verslagen zijn zelfs, was dus niet nodig geweest.

Voor mij geldt deze 5 seconden regel dus als een vorm van gewoon aan de gang gaan, datgene doen wat nu kan. Misschien is het niet de meest perfecte of gepolijste actie, maar het is in ieder geval actie.

Toen ik een jaar of 10 was waren wij in Den Haag in het reismuseum, mijn favoriete museum, waar je als kind door allerlei meubels/kisten/koelkasten kon kruipen en zo in andere ruimtes en landen terecht kwam. Magisch vond ik die plek. Op een bepaald punt was het de bedoeling dat je een deur door stapte, een minuscule ruimte in. De deur werd door de gids achter mij dicht gedaan, maar ik was te voorzichtig om iets te proberen of ergens tegenaan te duwen. Toen de deur enkele momenten later weer openging zei de gids iets dat mij vervolgens altijd is bijgebleven ‘Als je niets doet, gebeurt er niets’. Ja, dat klopt zeker. Soms is voorzichtigheid niet geboden, is het beter om gewoon wat te proberen. Dan kom je er namelijk achter dat die muur rechts van je helemaal geen muur is maar een draaideur, en kom je zo in weer een heel nieuwe magische wereld terecht.

Durf dus, vertrouw op je eerste intuïtie en geef jezelf 5 seconden om tot actie over te gaan. Succes gegarandeerd!